Wie is Unico van Kooten?

Het is lastig om te duiden wie ik precies ben. Een bekende schrijfster bekende eens: “Ik besta uit duizenden identiteiten.” Nu is dit bij mij zeker niet het geval en is er best een profiel te schetsen. Ik ben iemand die zich voor een groter belang (dan alleen het eigenbelang) inzet. Zo kan je mij wakker maken voor ideeën om de Europese integratie en het Europees burgerschap actief vorm te geven. De wij- zij tegenstellingen tussen groepen mensen in de samenleving worden fictie als politici direct op de groepen afstappen en bruggen bouwen naar een gezamenlijk gedragen toekomst. Ik neem initiatief en richt coalities van mensen op om bepaalde gezamenlijke doelen te bereiken. Daarbij let ik ook op wat de mensen in mijn omgeving belangrijk en prettig vinden. Daarnaast probeer ik draagvlak te creëren in het proces naar doelbereiking.

Europa heeft nu bevlogen politici nodig die mensen kunnen inspireren mee te doen aan de versterking van het Europese project, voor en door mensen. En politici die belangrijk werk af kunnen maken, door samen te werken met anderen en net even een stapje harder te lopen waar dit nodig is. Ik onderken het belang van verenigingen en organisaties. Zeker ook voor de Europese besluitvorming is het waardevol een luisterend oor te hebben voor georganiseerde belanghebbenden (zoals vertegenwoordigers vanuit het bedrijfsleven, milieu- en consumentenorganisatie, overheid en andere niet EU-landen).

Afkomstig uit de mooie regio Twente

Ik ben geboren in Enschede en getogen in Hengelo (O). Een Twentenaar dus. Mijn ouders hebben drie zoons en een dochter gekregen. De Twentenaren – Tukkers- zijn een warm, hecht en nuchter volkje. De Twentse humor vind ik nog steeds briljant. Toen ik een keer met de trein onderweg was naar Enschede, stroomden op het station in Almelo FC Twente supporters de trein binnen. Met sjaaltjes en vlaggen van de club. Toen de trein weer begon te rijden vroeg een wat oudere FCT fan aan een jongere fan van circa 10 jaar: “Wit ge wie er speulen moe vanavond?” De kleine dreumes keek om in de coupé. Dacht even na en zei: “Geen idee, ik in ieder geval nie” Dit soort brooddroge humor krijg je in Twente met de paplepel ingegoten.

Meer over Twente en het belang van Euregionale samenwerking onder standpunten.

Jeugdherinneringen

De eerste jaren van mijn jeugd stond in het teken van vorming. Mijn vader daagde ons vaak uit en meedoen en meedenken was zijn credo. Mijn moeder was een tijdje voorzitter van de Vrouwenbond in Hengelo (O) en actief bezig met emancipatie. Mijn moeder observeerde en waakte over het detail. Ik heb geen idee hoe de opvoeding van andere kinderen is geweest, maar bij ons was het nooit saai. Op tien jarige leeftijd kon ik het hele sanitair poetsen, eitjes bakken, auto wassen, en dergelijke. Ook gingen we naar de kerk, elke zondag. Tot ik aan deze regelmaat op 12 jarige leeftijd beargumenteerd een einde maakte. Na de dienst werden we vaak uitgedaagd – in de auto terug naar huis- om onze mening te geven over de dienst en de dominee. We werden aangezet zelfstandig te denken en te handelen. Mijn vader is een initiatiefrijke persoon. Op een dag – toen ik nog tiener was -stelde hij voor een kerkdienst te organiseren tussen de Syrische - Orthodoxe kerk en de Protestantse kerk. Er wonen in Twente relatief veel Syrische- Orthodoxe mensen. Uiteraard ter verkleining van de wederzijdse afstand en ter vergroting van het wederzijdse begrip. Ik zal nooit de mannen met baarden en met het ‘wat langere haar’ vergeten, noch de geur van wierook in de Hervormde kerk. Het is best mogelijk dat ik toen geleerd heb dat bruggenbouwers belangrijke mensen zijn voor een samenleving.

We kunnen heel gemakkelijk weer terugvervallen in een samenleving waarin de religie bepaald naar welke bakker of slager je gaat. Dat was in de '50- ’60 jaren in vele dorpen nog steeds het geval. Een verzuilde samenleving geregeerd door hiërarchisch ingestelde bestuurslagen. Een samenleving waarin de cultuur van de groep bepaald wat je als individu te doen en laten hebt. Een bruggenbouwer kan helpen groepsdenken en wij- zij polarisaties te doorbreken. En wellicht ook bijdragen aan een klimaat waarin mensen meer ruimte hebben zelf te kiezen. De uitdaging zit erin mensen met een verschillende achtergrond bij elkaar te brengen en rationeel te bespreken hoe maatschappelijke uitdagingen aangegaan kunnen worden. Dat is een veel grotere uitdaging en verlangt ook een veel groter geduld, dan de nu nog steeds gepleegde retoriek van bepaalde politici om mensen juist uit elkaar te drijven. De verzamelde jeugdindrukken hebben mij inspiratie meegeven elke uitdaging op dit vlak aan te gaan. Ik ga meer en meer uit van het principe: “Een ‘ja’ heb je een ‘nee’ kun je krijgen”.

Ik hecht aan mensen die ideeën bedenken waar een groter algemeen belang achter schuilgaat. En vervolgens kan ik voldoening beleven aan het gezamenlijke succes van alle betrokkenen. Nederland kent vele onzichtbare helden die zich voor anderen inzetten of een maatschappelijk belang nastreven.

Meer over religie en het belang van scheiding kerk/staat onder Unico's visie.